خانه / آموزش / شبکه تلفن ثابت (شبکه داده ۲۵)

شبکه تلفن ثابت (شبکه داده ۲۵)

احد رجایی

    در شماره قبل بحث شبکه تلفن دیجیتال را آغاز کردیم و گفتیم با دیجیتال شدن مراکز تلفن دیگر باید شبکه تلفن را شبکه داده نامید. زیرا شکل همة سیگنال‌های دیجیتال یکسان است ( رشته‌ای از بیت‌ها) هرچند ماهیت آن ها با هم متفاوت باشند. در نتیجه با روش‌های مالتی پلکسینگ انتقال همه گونه داده در کنار مکالمه تلفنی از خطوط مخابراتی میسر شده است. مکالمة تلفنی از یک پایانه به نام گوشی تلفن- که در اختیار کاربر است- شروع و به گوشی تلفن کاربر دیگر ختم می‌شود. گوشی تلفن از طریق سیم مسی به نزدیک‌ترین مرکز تلفن وصل می‌شود. به این بخش از سیم مسی  Local Loop  می‌گویند.(شکل۱)

پیش از این (در شماره ۵۲ نشریه) در مورد اهمیت Local Loop  به دلیل سرمایه‌گذاری بسیار زیادی که روی آن صورت گرفته است، مطالبی ارائه شد و گفتیم به دلیل ارزش مادی بسیار زیاد این حجم از سیم های مسی (Twisted pair)  سعی شده از همین بستر برای مقاصد جدید شبکه‌ای‌ استفاده شود.

به اولین مرکز تلفنی که کاربر به آن وصل می‌شود End-Office  می‌گویند؛ زیرا آخرین نقطة شبکة مخابراتی است و بعد از آن کاربر قرار دارد. از دید کاربر، از End-Office  به بعد در شبکة داده، مولفه‌های متنوعی وجود دارند که به صورت ساده و ابتدایی آن‌ها را مرور می‌کنیم. بین دو End-Office  نشان داده شده در شکل ۱ مجموعه‌ای از سوئیچ‌ها قرار دارند که باید دست ‌به دست هم بدهند تا ارتباط دو کاربر را برقرار کنند. یعنی شبکه‌ای از سوئیچ‌ها مانند آنچه در شکل ۲ نشان داده شده است.

در شبکة سویچینگ مولفة بسیار مهم دیگری به‌نام Trunk  قرار دارد.

Trunk  چیزی است که از نگاه طراحان شبکة سوئیچینگ بین دو سوئیچ ظرفیت ارتباطی برقرار می‌کند. در شرایط فعلی هر سوئیچ معمولی در مراکز تلفن با ده تا بیست هزار مشترک مرتبط است. فرض کنید ده هزار نفر به یکی از این سوئیچ‌ها وصل باشند. در یک نگاه آماری، بخشی از این کاربران و نه همه در حال مکالمه هستند.

به علاوه بخشی از مکالمات هم به گونه‌ای است که مخاطب مقصد آن‌ها به این سوئیچ وصل نـیستند و در نتیجه لازم است ترافیک آن‌ها از این سوئیچ به سوئیچ دیگر مسیردهی شوند.( برای مثال حداکثر نهصد مکالمه همزمان بین این سوییچ و سوییچ دیگری خواهیم داشت)

 بنابراین اگر ۱۰۰۰ خط ظرفیت بین دو سوئیچ موجود باشد می‌توان مطمئن شد که کاربران متصل به این دو سوییچ می توانند بدون این که معطل آزاد شدن خطوط ارتباطی باشند با مقصد خود مکالمه داشته باشند.

شکل۳

به همین ترتیب ظرفیت خطوط ارتباطی دو به دوی سوییچ‌ها تعریف می شود. در یک قاعدة کلی هرچه تعداد کاربران متصل به سوئیچ بیشتر باشد، ظرفیت بیشتری لازم است بین دو سوئیچ در نظر گرفته شـود.

هر چه مرکز تلفن سطح بالاتر باشد (به مراکز تلفن سطح پایین‌تربیشتری وصل باشد) نیز باید ظرفیت آن سوئیچ افزایش پیدا  کند. به طور معمول چنین است که طراحان شبکه، ظرفیت بین مراکز را مشخص می‌کنند و بخش انتقال، وظیفه دارد این ظرفیت را ایجاد کند. یعنی وظیفة بخش انتقال این است که بین دو مرکز تلفن حجمی از ظرفیت انتقال را توسعه دهد؛ که با مباحث گذشته می توان حدس زد که در اغلب موارد بهترین روش برقراری ارتباط فیبر نـوری است (البته در موارد خاص مانند نواحی کوهستانی با ظرفیت ارتباطی کم، ارتباط رادیویی بهتر و مقرون به‌صرفه‌تـر است). به چنین بستری که مراکز سوئیچینگ را به هم وصل می‌کنند Trunk می‌گویند. همانگونه که در شکل۳ مشاهده می کنید خطوط Trunkدو شبکه از دو مرکز مخابراتی مختلف را به هم وصل می کنند. پس در شبکه Local Loop  که سیمهای مسی هستند به جهت حجم بالای سرمایه‌گذاری، پیچیدگی اجـراء و زمان‌بـر بودن جایگزین نمودن آن ها، بسیار مهم‌اند و Trunk هـا به دلیل ارتباط بین مراکز سوئیچینگ از حساسیت و اهمیت بالایی برخوردارند.

 

حتما ببینید

مقدمه‌ای بر طراحی صحنه در تلویزیون

عبدالعباس برغشی    در اين مقال قصد داریم از هنری سخن برانیم که در میان …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *