خانه / کنتراست / کنتراست: عباس عباسی(مهندس فنی بازنشسته )

کنتراست: عباس عباسی(مهندس فنی بازنشسته )

نویسنده: مریم خوشچهره

در سال 1374 از دانشکده صدا و سیما فارغ التحصیل شدم. آن زمان دانشکده صدا و سیما در خیابان شهید بهشتی جنب سینما آزادی بود. بعد از فارغ التحصیلی دانشجویان به تامین نیروی انسانی سازمان، معرفی می شدند تا تعیین مرکز و در مراکز مشغول به خدمت شوند. خاطرم هست آن زمان آقای موسوی در نیروی انسانی مسئول تقسیم بچه‌ها بود. ایشان مرد شریف و بزرگواری بود و سعی می‌کرد دانشجویان را به شهرهای خودشان اعزام کند تا مشکلی برایشان پیش نیاید و  در تهران ماندن با کرام الکاتبین بود. چون تهران سهمیه ای نداشت. خانم های دانشجو هم کلاً به شهرهای خودشان می رفتند. آقای موسوی بسیار تلاش کردند تا با آئین نامه های موجود مرا -که شاگرد اول دانشکده فنی بودم- در تهران نگه دارد و هم موفق شدند. بعد از آن  مرا به اداره کل فنی تولید معرفی کرد که مدیرکل آن آقای مهندس علی نژاد بود. ایشان با من مصاحبه کردند و مرا به امور بهره برداری فنی تولید که مدیرش آقای مهندس خدیوی بود، معرفی و توصیه کرد در واحد فنی توسعه تولید مشغول به کار شوم. واحد فنی توسعه تولید بعدها به واحد فنی برون مرزی تغییرنام داد و زیر مجموعه معاونت برون مرزی شد. مسئول واحد فنی توسعه فنی سرکار خانم الماسی زاده بودند که ایشان هم بنده را در نودال استودیوهای 31 و 32 آن زمان به کار گماردند. تجهیزات و دستگاه‌های آن زمان متعلق به شرکت تامسون و بسیار قدیمی بودند. دوربین های لامپی که مرتباً کنورژانس آنها مشکل پیدا می کرد. در استودیو32 برنامه های سیاسی به صورت کروماکی ضبط می شدند. بُرد الکترونیکی کروماکی میکسرها فرسوده بودند و سریع داغ می‌کردند لذا  باید صبر می‌کردیم خنک شوند تا کار را ادامه دهیم. به طور معمول قبل از برنامه، برد کروماکی را در فریزر یخچال داخل روزنامه و نایلون می‌گذاشتیم تا کاملاً سرد  بعد با برد خنک شده ضبط برنامه را شروع می‌کردیم. گاهی مجبور می‌شدیم برد یک استودیو رو با استودیوی دیگر جابجا کنیم تا بتوانیم یک برنامه یک ساعته را ضبط کنیم. الان شاید دور از ذهن باشد که برای ضبط یک برنامه یک ساعته خبری یا گزارشی از ساعت 2 بعدازظهر تا 8 شب وقت می‌گذاشتیم. 2 سال بعد -یعنی سال 76 -به واحد فنی رپرتاژ منتقل شدم. یکی از خاطراتی که می‌تواند برای همکاران واحدهای سیار مفید باشد، ماجرای ماموریت واحد سیار ما به خزرشهر برای ضبط و پخش مسابقات جت اسکی در مرداد سال 1383 بود. یک روز قبل از برنامه به سمت مقصد حرکت کردیم. به دلیل ترافیک سنگین در محور هراز، تغییر مسیر دادیم و از جاده فیروزکوه خود را به بابلسر و خزرشهر رساندیم. چون ترافیک سنگین بود شب به محل رسیدیم و فردا برای استقرار واحد سیار به لوکیشن رفتیم. طبق معمول، برق و جانمایی دوربین ها با تاخیر انجام شد و مثل همیشه در تنگنای زمان قرار گرفتیم. بعد از اتصال برق و روشن کردن هواساز واحد سیار به مدت 2 ساعت، تجهیزات و دوربین‌ها را روشن کردیم. به سبب شرجی بودن هوای شمال، باید هواسازها را مدت طولانی روشن می‌گذاشتیم تا رطوبت هوا و ذرات آب نشسته بر بردهای الکترونیکی گرفته شود وبعد تجهیزات را روشن می کردیم. با این حال با کمال تعجب دیدیم که هیچ دوربینی روشن نمی‌شود. ccu ها سالم بودند و تمام آنها اشکال را از دوربین و کابل تریاکس نشان می‌دادند. به تجربه و از قدیمی‌ها رپرتاژ آموخته بودیم که رطوبت شمال بلای جان تجهیزات است. یک دوربین را پشت واحد سیار چک کردیم و دوربین روشن شد پس شک مان به کابل های تریاکس رفت. وقتی یک سرجک را باز کردم از داخل آن قطرات آب خارج شد. به سرعت، تمام سرجک ها را باز و آنها را خشک کردیم. بعد از آن خوشبختانه دوربین ها روشن شدند. علت این اشکال این بود که چون واحد سیار از ارتفاعات خنک جاده های شمال عبور کرده بود و چون سرجک ها خارج از راک ها بودند به محض رسیدن به هوای شرجی شمال رطوبت در فلزات سرد، نشست کرده و قطرات آب در آن جا تشکیل شده و باعث اتصال کوتاه در سرجک های تریاکس شده بود.

غالباً مدیران و تهیه‌کنندگان از این مسائل بی‌‌اطلاع‌اند و در شرایط بحرانی-برعکس-با متشنج کردن  فضا، کار را مشکل‌تر می‌کنند.

رسانة تلویزیون، وابسته به فنآوری است و یکی از ویژگی‌های تصمیم‌گیران در این رسانه شناختن تلویزیون از جهات مختلف است، هم از جنبة اجتماعی و رسانه‌ای هم از جنبة فنآوری.

 

حتما ببینید

کنتراست: مجید نائیجیان (مهندس فنی بازنشسته )

سال 1349 در آمل به دنیا آمدم و تا مقطع دبیرستان و گرفتن دیپلم در …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *