خانه / شبکه داده / تلفن ثابت / سیستم‌های انتقال پرسرعت (SONET / SDH) (شبکة داده 34)

سیستم‌های انتقال پرسرعت (SONET / SDH) (شبکة داده 34)

نویسنده : احد رجایی 

در شماره‌های قبل توضیح دادیم که سیستم‌های پرسرعت انتقال آمریکایی، اروپایی و ژاپنی – که به سیستم‌های PDH شهرت دارند – با هم سازگار نبودند و در تبادل داده باید داده‌های یک استاندارد تا ردة PCM  باز و در استاندارد دیگر مجدد ادغام می‌شدند.

این موضوع مدیریت داده‌ها را نیز بسیار پیچیده می‌کرد. این استانداردها مشکلات دیگری هم داشتند از جمله :

-ظرفیت کافی برای مدیریت شبکه نداشتند.

– به دلیل تفاوت استانداردها (تفاوت در ایجاد سطوح اولویت دار داده‌ها یا تفاوت در Hierarchyها )لازم بود دستگاه‌های ویژه‌ای ساخته شوند تا به عنوان واسطه، بین تجهیزات با دو استاندارد مختلف عمل کنند.

– توان پشتیبانی از نرخ‌های بسیار بالای داده را نداشتند.

– ساز وکار اضافه و کم کردن داده به رشته داده‌های پرسرعت، در آن ها راحت نبود.

– پلتفرم‌‌های آنان آنقدر توانا نبودند که برای سرویس‌های جدیدی که در آینده به شبکه اضافه می‌شدند، قابلیت‌های لازم را ارائه کنند.

به این دلایل، در اواخر دهة 80 میلادی مراکز تحقیقاتی و شرکت‌های فعال در حوزة مخابرات، دریافتند که ادامة کار با آن استانداردها ممکن نیست و لازم است استاندارد جدیدی پایه‌گذاری شود. نتیجة تلاش آنان، معرفی استاندارد SONET / SDH  بود.  SONET  اسمی بود که آمریکایی‌ها برای آن انتخاب کردند و SDH   اسم بین‌المللی این استاندارد است که در ITU ثبت شده است. واژة SONET  از عبارت synchronous optical network گرفته شده است. علت این نامگذاری هم این است که در این استاندارد، جابجایی داده‌ها با نرخ بالا از طریق سیستم‌های نوری صورت می‌گیرد. SDH   نیز مخفف synchronous digital hierarchy   است.

شکل 1)

برای درک بهتر استاندارد SDH   به شکل 1 توجه کنید. در این شکل ساختار فریم SDH   نشان داده شده است. این فریم ماتریسی است که 270 ستون و 9 سطر دارد. بخشی از این ماتریس سرآیند (over head)  است که داده‌هایی را در برمی‌گیرد که مصرف کننده و تولید کنندة آن‌ها خود دستگاه‌های انتقال‌اند. بخش دیگر ماتریس، payload  است که حاوی محتوایی است که متعلق به کاربران است و قرار است در شبکه جابجا شود. این ماتریس 9×270 خانه دارد و هر خانة آن یک بایت است که این بایت حاوی یک کانال PCM  با نرخ 64kbps  است. یعنی در مدت یک ثانیه اطلاعات یک کانال PCM  توسط این خانه از ماتریس در 8000 فریم متوالی منتقل می‌شود. بنابراین از نظر زمانی فاصلة بین دو خانه از دو فریم متوالی 125µsec  است.

نهادهای استاندارد سازی، پیشنهاد‌های زیادی را مطرح کردند که چگونه داده‌های مختلف در سطوح گوناگون و متعلق به استانداردهای متفاوت و ناسازگار با هم را (که در شکل 2 نشان داده شده  است) در ناحیة payload  ماتریس جای دهند.

شکل 2)

بر اساس این پیشنهادها، تا ناحیة زیرخط قرمز داده‌ها را به راحتی می‌توان در payload  جای داد و به این عمل mapping  می‌گویند. یعنی روش‌های نگاشتی که داده‌های زیر E4  و … را بتوان در  payload  به روش مناسبی جای داد. به عبارت دیگر استاندارد SDH ناظر بر سازوکارهایی است که نحوة چینش داده‌های PDH (سیستم آمریکایی – اروپایی – ژاپنی) را در قسمت payload  انتقال SDH   مشخص می‌کند. فرض کنید یک سویچ می‌خواهد به اندازة 50 کانال E1  داده انتقال دهد. سویچ این داده‌ها را در فریم‌های SDH   جا می‌دهد و سپس ماتریس را سطر به سطر اسکن می‌کند و روی فیبر به مقصد می‌فرستد. در آنجا گیرنده نیز داده‌ها را از فیبر می‌خواند و سطر به سطر در ماتریس می‌چیند و داده‌ها را استخراج کرده به سویچ بعدی تحویل می‌دهد. در قسمت سرآیند (Header)  فریم،  9 بایت بنام Pointers  داریم که نقطة شروع mapping  در ماتریس را نشان می‌دهد. زیرا استاندارد اجازه می‌دهد mapping  از هر سلول ماتریس آغاز شود و این ویژگی، انعطاف پذیری زیادی را به SDH   داده است. در شمارة آتی جزییات بیشتری در مورد استاندارد SONET / SDH  خواهیم آورد.

 

حتما ببینید

سیستم‌های انتقال پرسرعت(SONET / SDH) (شبکه داده 35)

برای درک بهتر مطلب، لازم است مقالات قبلی شبکه داده، از شمار‌ة 77 بسامد به …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *