خانه / شبکه داده / تلفن ثابت / مودم‌های VOICE BAND یا DIAL UP (شبکه داده 28)

مودم‌های VOICE BAND یا DIAL UP (شبکه داده 28)

      در مقالة قبل درمورد مودم‌های معمولی یا voice band modem  توضیح دادیم که منظور از خط مخابراتی دیجیتال این است که ISPهای اینترنتی در ارتباطشان با مراکز مخابراتی از voice band modem  استفاده نمی‌کنند، بلکه همانند ارتباط بین دو مرکز مخابراتی،سیگنال دیجیتال را(پالس‌های(PCM رد و بدل می‌کنند و به همین دلیل بین این دو تبدیل A/D  و D/A  انجام نمی‌شود و لذا با نداشتن نویز کوانتیزاسیون ظرفیت انتقال داده به  kbps  56 افزایش می یابد. در حالی که در ارتباطات آنالوگ که در دو سمت دوبار عمل A/D  و D/A  انجام می‌شد حداکثر ظرفیت 33kbps  بود.

خلاصه اینکه قبل از تبادل داده بین مقصد و مبدأ چه تمام مسیر آنالوگ باشد یا سمت ISP  از خطوط دیجیتال استفاده کند، بین این دو یک مدار (circuit)  درست می‌شود که در اصطلاح ابتدا دو مودم با هم صحبت می‌کنند.(کسانی که آن نسل از مودم‌ها را به خاطر دارند می دانند که برقراری ارتباط مودم با اینترنت کمی طول می‌کشید و برای مدتی صدایی شنیده می‌شد.)

در مکالمة  دو مودم، مودم A  سیگنال‌هایی را روی خط می فرستد که مودم B ‌ آن‌ها را آشکارسازی می‌کند و برعکس.

هدف از این مکالمه چند چیز است. یکی اندازه‌گیری پارامترها و شرایط کانال در باندهای فرکانس مختلف و میزان نویز کانال  و دیگر اینکه با این کار بهترین مدولاسیون برای آن شرایط کانال انتخاب می‌شود و پس از آن با روش جدید مدولاسیون، دیتا برای هم می‌فرستند که بعد از اتصال دو رایانه یک POP UP  می‌آید که با چه نرخ دیتایی به هم وصل شده‌اند. برای مثال اعلام می‌شود با سرعت 21/8kbps  تبادل داده صورت می‌گیرد. زیرا در یک جا، خط نویز دارد و لذا بیشترین نرخ داده‌ای که می‌توان از آن عبور داد 21/8kbps  است. اگر به جای مسیر بالا که وصل شدن به ISP1  بود به ISP2  وصل شویم، به طور طبیعی وقتی مودمی که در رایانه است با مودمی که به صورت داخلی در  ISP2  قرار دارد با هم صحبت می‌کنند و اندازه گیری خط را انجام می‌دهند، نویز کمتری در مسیر می‌بینند و در نتیجه می‌توانند داده‌ها را با نرخ ‌56kbps  جابجا کنند.

توجه کنید که کم شدن نرخ ارسال داده، ربطی به تعداد کاربران استفاده کننده ندارد. زیرا در circuit switching  مسیر بین دو مودم کاملاً اختصاصی است و بین کاربران به اشتراک گذاشته نمی‌شود. فقط از یک نگاه تعداد کاربران تأثیرگذار است که در ارتباط مرکز مخابراتی با ISP1  ممکن است هزاران سیم مسی از کنار هم عبور کنند و روی هم نویز cross talk  ایجاد کنند و این موضوع ظرفیت انتقال را کاهش دهد. هرچند اگر طراحی‌ها درست انجام شده باشند (برای مثال سیم های خوبی به کار برده شده باشند)cross talk  اختلال قابل توجهی ایجاد نمی‌کند. نکتة  دیگر آن که هیچ وقت دومودم با ظرفیت  64 kbps  به هم وصل نمی‌شوند. زیرا اگر در کانال نویزی هم نباشد بالاخره نویز ذاتی کوانتیزاسیون در سیستم وجود دارد و لذا ظرفیت انتقال را کم می‌کند. در صورت وجود نویز cross talk، اتصال کوتاه شدن در شبکه در اثر باران و یا Impulse noise (تأثیر جرقه و رعد و برق و نظایر آن ها روی خط) ظرفیت باز هم کاهش می‌یابد. در نهایت درست است که در ابتدا دو مودم با هم مکالمه می‌کنند و با فرآیندی، اندازه‌گیری نویزخط انجام می‌شود و بر مبنای نویز کانال، نرخ تبادل داده را set می‌کنند ولی به صورت مستمر، کیفیت آشکارسازی در دو طرف رصد می‌شود. بنابراین بخشی از عملکرد جفت مودم‌ها coding  برای تشخیص و تصحیح خطاست. دیکودرها وقتی خطا را تشخیص دهند کیفیت ارتباط را پایش می‌کنند و اگر کیفیت ارتباط از حدی بدتر شود ارتباط را قطع       (Drop)  می‌کنند.

آنگاه برای برقراری ارتباط، باید دوباره شماره گیری صورت گیرد و همة  مراحل ذکر شده دوباره تکرار شود.

امروز دیگر از این مودم‌ها خبری نیست اما ذکر نحوه کارکرد آن ها از این جهت اهمیت دارد که جزو اولین نسل از تجهیزاتی بودند که راه استفاده از خطوط تلفن برای ارسال و دریافت داده را باز کردند. البته قبل از آن دستگاه فکس بدین منظور استفاده شده بود.

 

حتما ببینید

شبکه ارتباطات سیار : استانداردGSM (شبکه داده 42)

      در چند شمارة گذشته به تفصیل عملکرد شبکة ارتباطات سیار و استاندارد GSM  را …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *