خانه / کارگردانی / کارگردانی تلویزیونی / قواعد قاب بندی و کارگردانی مسابقه کَبَدی

قواعد قاب بندی و کارگردانی مسابقه کَبَدی

    »کَبَدی« یا »زو«، یک بازی – ورزش است که در ایران، هند و پاکستان رواج دارد و مسابقات آسیایی و جهانی آن در بخش زنان و مردان برگزار می‌شود. هر تیم شامل ۱۲ نفر ( 7 بازیکن اصلی و ۵ بازیکن ذخیره ) است.

  1. زمان بازی ۲ وقت ۲۰ دقیقه‌ای است که درصورت تساوی در پایان وقت قانونی، دو تیم پنج حمله انجام می‌دهند. اگر باز هم دو تیم مساوی شدند حملة یک به یک پیگیری می‌شود تا تیم برنده مشخص شود.
  2. تعویض‌ها در زمان تایم اوت(Time out) صورت می‌گیرد و تیمی می‌تواند تعویض انجام دهد که تقاضاکنندة تایم اوت باشد.
  3. وقت استراحت بین دو نیمه ۵ دقیقه است.

    پوشش تلویزیونی مسابقات کبدی در بخش مردان و زنان ساختار مشابهی دارد که قواعد کلی آن در همه مسابقات(ملی و بین المللی) یکی است. چینش دوربین‌ها تقریبا در بیشتر مسابقات به یک شکل صورت می‌گیرد، اما تعداد آنها ممکن است متغیر باشد. در شکل 1 جایگاه دوربین‌های  مسابقه کبدی مشخص شده است.

شکل 1)

دوربین 1 :

     دوربین یک، که دوربین اصلی مسابقه است، پوشش زمین مسابقه را برعهده دارد و همیشه نمای باز ارائه می‌دهد.دوربین اصلی بایستی در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین نصب شود تا موقعیت بازیکنان در زمین مسابقه مشخص باشد. همچنین داوران کنار زمین و دیگر حواشی مانعی برای دیده شدن حرکات بازیکنان ایجاد نکند. (شکل2و 3)

شکل 2)
نمای باز دوربین اصلی از چپ و راست زمین مسابقه
شکل 3) نمای باز دوربین اصلی از چپ و راست زمین مسابقه

دوربین 2 :

   این دوربین در سطح و نزدیک به خط امتیاز در بخش راست زمین مسابقه قرار می‌گیرد. (شکل4) وظیفه آن ارائه نماهای عکس العملی از مدافعان( هنگامی که بازی در سمت چپ زمین انجام می‌شود ) و نمای های کناری از روند بازی و حرکات بازیکنان ( هنگامی که بازی در سمت راست زمین جریان دارد ) است. این دوربین در جریان بازی می‌تواند نمای بازیکنانی که از زمین بیرون رفته‌اند و همچنین تصاویر وقت استراحت را نیز ارائه کند.  (شکل5)

شکل 4)
شکل 5)

دوربین 3 :

     این دوربین در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین مسابقه و نزدیک به گوشة سمت راست آن قرار می‌گیرد.(شکل6) وظیفه اصلی این دوربین ارائه نمای بازیکن مهاجم ( تیم سمت چپ )  هنگام ورود به زمین حریف ( سمت راست ) است. این دوربین همچنین نمای باز از پشت مدافعان تیم سمت راست و نماهای وقت استراحت و حواشی مسابقه را  نیز می‌تواند ارائه کند.(شکل7)

دوربین 4 :

    این دوربین در سطح و نزدیک به خط امتیاز در بخش چپ زمین مسابقه نصب می‌شود.(شکل8) وظیفه آن ارائه نماهای عکس العملی از مدافعان ( هنگامی که بازی در سمت راست زمین انجام می‌شود ) و نماهای کناری از روند بازی و حرکات بازیکنان ( هنگامی که بازی در سمت چپ زمین جریان دارد ) است.

به علاوه در جریان بازی می‌تواند نمای بازیکنانی که از زمین بیرون رفته‌اند و همچنین تصاویر وقت استراحت را نیز ارائه کند. در شکل 9 و 10 نماهای متفاوتی که این دوربین می‌تواند از جریان بازی در هر دو سمت زمین ارائه کند دیده می‌شود. 

 

دوربین 5  :

    این دوربین در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین مسابقه و نزدیک به گوشه سمت چپ زمین نصب می‌شود.(شکل11) وظیفه اصلی این دوربین ارائه نمای بازیکن مهاجم ( تیم سمت راست )  هنگام ورود به زمین حریف ( سمت چپ ) است. همچنین نمای باز از پشت مدافعان تیم سمت چپ و نماهای وقت استراحت و حواشی مسابقه را نیز می‌تواند ارائه کند.(شکل 12 و 13)

دوربین 6 :

     این دوربین روی بازوی کرین (Crane) نصب می‌شود و نماهای باز و حرکات شناور از زمین مسابقه و از زوایایی غیر از زاویه دوربین اصلی ارائه می‌دهد.(شکل14)

دوربین SSM  (Super Slow Motion)

شکل 14)

      این دوربین برای تکرار لحظات حساس مسابقه و نمایش جزئیات حرکات بازیکنان به صورت آهسته استفاده می‌شود. به طور معمول در سطح و نزدیک به خط میانی زمین مسابقه نصب می‌شود.(شکل15) تصویربردار این دوربین با دنبال کردن روند مسابقه روی حرکات بازیکنان در لحظات حمله تمرکزمی‌کند. باتوجه به سرعت بالای بازی بهتر است پخش تصاویر به صورت آهسته  در لحظات کوتاه توقف مسابقه صورت گیرد.(شکل16)

شکل 15)
شکل 16)

کارگردانی :

قبل از شروع مسابقه به طور معمول اعضای دو تیم روبروی یکدیگر و در دو طرف زمین می‌ایستند تا مراسم ابتدایی انجام شود. این قسمت را می‌توان با دوربین اصلی و دوربین های کناری پوشش داد. بدین ترتیب که دوربین یک نمای معرف از کل زمین مسابقه و سپس دوربین‌های کناری نماهای نزدیکتری از اعضای دو تیم ارائه خواهند داد. دوربین روی دست (Handheld Camera) یا استدی‌کم(Steadicam) نیز می‌تواند در این موقعیت استفاده شود. بدین ترتیب که دوربین وارد زمین می‌شود و با حرکت در عرض زمین از جلوی بازیکنان عبور می‌کند.(شکل17 و 18)

شکل 17)
شکل 18)

مسابقه با ورود یک بازیکن مهاجم به زمین حریف آغاز می‌شود. در این موقعیت تصویربردار دوربین یک، با افزایش فاصله کانونی لنز از نمای باز به قاب بسته‌تری      (Zoom in) می‌رسد که فقط نیمة زمین تیم مدافع را در خود دارد. در حالت کلی کارگردان می‌تواند روی نمای دوربین یک بماند تا بازی به سمت دیگر زمین منتقل شود. استفاده از نمای دوربین‌های دیگر به شکل مناسب و بجا می‌تواند ضرباهنگ برنامه را افزایش دهد و هیجان بازی را ( که در لحظات حمله و دفاع سرعت بالایی دارد ) به بیننده منتقل کند.(شکل19 و 20)

استفاده از نمای دوربین‌های دیگر ( در لحظات حمله و دفاع )- با هدف افزایش ضرباهنگ برنامه- نباید طوری باشد که بیننده موقعیت بازیکنان را در زمین مسابقه گم کند. بنابراین نمای دوربین‌های دیگر  بایستی در لحظات مناسب بُرش زده شود و میزان توقف روی آنها نباید طولانی باشد. پس از ورود مهاجم به زمین حریف می‌توان برای لحظات کوتاهی از دوربین های گوشة زمین ( 3 و 5 ) برای نمایش چهرة بازیکن مهاجم استفاده کرد. به دلیل اینکه ورود مهاجم به زمین حریف، با آرامش انجام و در ادامه، حرکات و عکس‌العمل‌های  بازیکنان سریع می‌شود، استفاده از این نما بایستی بلافاصله پس از ورود بازیکن به زمین حریف و قبل از آغاز درگیری بازیکنان انجام شود، در غیر این صورت بهتر است از این نما صرف نظر کرد.(شکل21 )

شکل 21)

دوربین‌های کف ( 2 و 4 )- که فاصله کمی از زمین دارند- می‌توانند نماهای نزدیکتری از فضای مسابقه ارائه کنند. تقابل حسی‌ای که از انتقال لنز زاویة بستة(Tele) دوربین اصلی به لنز زاویة باز(Wide) دوربین‌های کف ایجاد می‌شود، بیننده را به درون هیجان مسابقه می‌برد.

البته همانطور که گفته شد میزان توقف روی این دوربین‌ها نباید به اندازه‌ای باشد که تمرکز بیننده را از موقعیت بازیکنان در زمین مسابقه دچار اختلال کند. 

دوربین‌های گوشة زمین ( 3 و 5 )، دوربین کرین و احتمالاً دوربین روی دست، آزادی عمل بیشتری برای ثبت حواشی مسابقه مثل نمای بازیکنانی که از زمین خارج شده‌اند، عکس‌العمل تماشاگران، حرکات داور اصلی، بازیکنان ذخیره و مربیان و … خواهند داشت. انتخاب دوربین مناسب برای ثبت هر کدام از نماهای حاشیه‌ای بستگی به ذوق و دقت نظر کارگردان خواهد داشت.

 

حتما ببینید

دیوار چهارم (FOURTH WALL ) در گفتگوی تلویزیونی( بخش 1 )

     این مفهوم ریشه در تئاتر صحنه‌‌ای دارد. فضا و صحنة  تئاتر کلاسیک یک چهاردیواری …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *